Σχετικά-άσχετα με το Σύνταγμα και την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας

Δήλωση του Αλέκου Αλαβάνου...

Το Σύνταγμα δεν το πήρε ο Μωυσής στο όρος Σινά, με θεία έμπνευση. Το έχει φτιάξει ο δικομματισμός. Προσφέρει δυνατότητες για κόλπα, για παιχνίδια, για προσχήματα και για υποκρισία, τόσο στην αντιπαράθεση ανάμεσα στα δύο αυτά κόμματα όσο και στα εσωκομματικά τους παιχνίδια. Είμαστε αντίθετοι και με την πολιτική της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, αλλά και με την Κυβέρνηση και ας μην παριστάνει την Αρσακειάδα. Μην ξεχνάμε ότι είναι κυβέρνηση μετά από εκλογές που έγιναν με βάση την ανάγκη να έχουμε ένα νέο Προϋπολογισμό, αξιοποιώντας το άρθρο του Συντάγματος για τους «εθνικούς λόγους» για την πρόωρη προκήρυξη των εκλογών και εδώ και δύο - τρία χρόνια η Ελλάδα δεν έχει και προϋπολογισμό.

Εμείς σαν ΣΥΡΙΖΑ θεωρούμε σημαντικό η όλη αυτή συζήτηση να στραφεί πάνω στα φοβερά προβλήματα που δημιουργεί η κρίση, τα οποία πλήττουν τους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους νέους και τις νέες.

Μπορεί κανείς να μην συμφωνεί με τον σύντροφο σε διάφορα θέματα, όμως δεν μπορούμε να μη του αναγνωρίσουμε την άμεση και με τις καταλληλες αίχμες τοποθέτηση σε διάφορα ζητήματα. Το έχει δείξει στο άρθρο 16, το έδειξε τον δεκέμβρη και το δείχνει και τώρα που μετά την εκλογική ήττα του Σύριζα και την αδυναμία του να καθορήσει την πολιτική ατζέντα το σύστημα προσπαθεί να ξαναεγκλοβίσει τον χαμένο κόσμο στο δίπολο Πασόκ-ΝΔ. Αδείαζει και τους δύο με την αυτονόητη για όλο τον κόσμο τοποθέτηση απέναντι στο θέμα του συντάγματος και χωρίς την κλασική γλώσσα της αριστεράς προσπαθεί να μεταφέρει την συζήτηση εντός έδρας, στα πραγματικά προβλήματα του κόσμου της δουλειάς, εκεί που δεν χωράνε οι υποκρισίες και τα παραπολιτικά παιχνίδια.

Το ζήτημα είναι πως για να αρχίσουμε να ξαναεπηρεάζουμε την ατζέντα όπως κάναμε στο παρελθόν δεν πρέπει να μένουμε σε επίπεδο διακυρήξεων, θέσεων και τοποθετήσεων. Αντίθετα πρέπει ο κόσμος που δρά μέσω του ΣΥΡΙΖΑ να δουλέψει ενάντια στο δικοματισμό και το φασιστικό ΛΑΟΣ ωστε να μην πληρώσουν οι από τα κάτω την κρίση. Γιατί αλλίως μπορεί να συνεχίσουμε να είμαστε η πιο ελπιδοφόρα κίνηση της αριστεράς στην Ελλάδα αλλά αυτό δεν ενδιαφέρει και πολυ τον άνεργο, τον επισφαλώς εργαζόμενο και τον μαθητη που απέτυχε στις εξετάσεις και δεν βλέπει καμια διεξοδο αν δεν παλέυουμε για το συμφέρον του.

Για όλα αυτά άμεση ανα-συγκρότηση, πολιτική και οργανωτική του Συριζα, όχι ώς αυτοσκοπός αλλά γιατί είναι ο μόνο τρόπος να υπηρετήσουμε το καθήκον μας απέναντι στο κόσμο που χτυπά η νεοφιλελέυθερη πολιτική, να έχουμε δηλαδή λόγο ύπαρξης.

Καπετάν Κεμάλ, ο Σύντροφος (Captain Kemal, the comrade)

Ήταν για μένα η καλύτερη στιγμή του Resistance Festival 2009. Το βράδυ της δεύτερης μέρας παίχτηκε αυτό το συγκινητικό ιστορικό ντοκιμαντέρ που δείχνει πόσο δυνατό είναι το όραμα του Ρήγα για τους αδελφούς βαλκανικούς λαούς μέσα από την ιστορία ενός τούρκου κομμουνιστή, αγωνιστή του ΔΣΕ.

Από τον τίτλο ήδη κάτι ηχεί παράταιρα: «Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος». Δηλαδή, ο 92χρονος κομψός κύριος με το ανοιχτό γκρι πουκάμισο, το σκούρο μπεζ-χακί παντελόνι, το λευκό πάνινο καπέλο και το μπαστούνι, που ακούει στο όνομα Μιχρί Μπελί, κατατάχτηκε το 1947 εθελοντής στις γραμμές του Δημοκρατικού Στρατού και πολέμησε στον ελληνικό εμφύλιο; Χαμογελάει, μιλάει πολύ καλά ελληνικά, με βαριά προφορά απλώς και τραγουδάει τον ύμνο του ΕΛΑΣ στα τούρκικα (όπως τον έχει ο ίδιος μεταφράσει).

Ο Μιχρί Μπελί, ο Καπετάν Κεμάλ των ελληνικών βουνών, δεν προσφέρει στο ντοκιμαντέρ του Φώτου Λαμπρινού μόνο τον τίτλο. Μεταδίδει παλμό, συγκίνηση, το σφρίγος μιας ζωής που ήρθε πολλές φορές αντιμέτωπη με τον θάνατο, με εμπειρίες που την καθόρισαν και την πλούτισαν. Ο σκηνοθέτης, από την πλευρά του, διαχειρίζεται με σεβασμό αλλά καθόλου σοβαροφάνεια το υλικό του, δανείζεται τον καταμερισμό κεφαλαίων του βωβού κινηματογράφου για να παρουσιάσει τα γεγονότα που σφράγισαν την Ελλάδα από τις αρχές του 1900 ώς το 1947. Παράλληλα φέρνει τον ήρωά του, επισκέπτη στην Ελλάδα του σήμερα, στα χωριά της Ροδόπης, των Πομάκων, όπου συναντάει παλιούς συντρόφους του. Κάτω από ένα δέντρο, ο Μιχρί Μπελί θα τραγουδήσει («δίχως τραγούδι δεν γίνεται πόλεμος!»), θα ταξιδέψει στον χρόνο και θα επιστρέψει στον τόπο του για να μας γνωρίσει τη Σεβίμ με την οποία είναι μαζί πάνω από 50 χρόνια.

Αρχειακό υλικό και σύγχρονη πραγματικότητα, μνήμες και αναμνήσεις, αφηγήσεις από τον ίδιο τον Μπελί (και με τη φωνή του Μάνου Ζαχαρία) συνθέτουν ένα ντοκιμαντέρ το οποίο χωρίς να προδίδει τα γεγονότα, δεν αφαιρεί τους χυμούς, τα συναισθήματα, το χιούμορ, τις αλήθειες και τα τραύματα των ανθρώπων που τα έζησαν από κοντά.

Ο Μπελί, που το 1949 «όταν εγκατέλειψε τα βουνά της Ελλάδας ήρθε στην Τουρκία, επανεντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα κι άρχισε πάλι τη δουλειά ως Τούρκος μαρξιστής κι επαναστάτης», ξεκίνησε την πολιτική καριέρα του ως ένθερμος εθνικιστής και φανατικός εχθρός των Ελλήνων. Εως τη στιγμή που «σε κάποιες πρωτοχρονιάτικες διακοπές μία ομάδα μαθητών πήγαμε στην Αθήνα. Ηταν η περίοδος, μετά το 1930 (σ.σ. είχε υπογραφεί το σύμφωνο φιλίας μεταξύ Βενιζέλου και Κεμάλ στην Αγκυρα), που γίνονταν προσπάθειες για τη δημιουργία κλίματος ελληνοτουρκικής φιλίας… Περιδιαβαίναμε στην Αθήνα μια ολόκληρη εβδομάδα, κοιτάζοντας στα μάτια τους ανθρώπους που συναντούσαμε διαβλέπαμε αισθήματα φιλίας και αγάπης. Οι πρόσφυγες από την Μικρά Ασία κάθε που έλεγαν “Τουρκία”, δάκρυζαν. Τα αγνά αισθήματα ανάμεσα σε λαούς που έζησαν μαζί αιώνες υπερισχύουν ό,τι και να γίνει. Είχα καταλάβει ότι για να ζήσει η Τουρκία δεν έπρεπε να εξαφανιστεί η Ελλάδα».

Ο Μπελί σπούδασε στην Αμερική, στα πανεπιστήμια της Αϊόβα και του Σικάγο, οικονομικά, και εκεί γνώρισε έναν Τούρκο που ήταν στρατευμένο μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος.

Κάπως έτσι βρέθηκε στα ελληνικά βουνά για δυόμισι χρόνια με βασικά καθήκοντα στρατιωτικά, σύμβουλος στην Τοπική Αντιπροσωπεία Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης της Προσωρινής Δημοκρατικής Κυβέρνησης, συνεκδότης της τουρκόφωνης εφημερίδας «Savas» που σημαίνει «δράση» και η οποία έβγαινε για τα μέλη της τουρκικής μειονότητας και τους Πομάκους. Οταν γύρισε στην Τουρκία, διώχθηκε, συνελήφθη, φυλακίστηκε, διασώθηκε από απόπειρα δολοφονίας, έφυγε για να ζήσει στη Στοκχόλμη…

Ενώ αφηγείται, το βιβλίο του Ρήγα είναι διαρκώς, σχεδόν, στα χέρια του. Δεν το εγκαταλείπει. Οπως και την ιδέα που το διατρέχει: τη φιλία ανάμεσα στους Ελληνες και στους Τούρκους.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ?

ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΙΟ ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ ΤΑΙΝΙΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΠΙΛΑΒΙΟ... ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΗΣ ΠΙΟ ΕΥΡΗΜΑΤΙΚΕΣ ΙΔΕΕΣ ...

ΑΝΤΩΝΙΟΥ RULES!!!

Το αρθρο αυτό γράφεται καθώς μισοπαρακολουθώ την εκπομπή ανιχνεύσεις στην ερτ3 με θέμα την σκέψη και την αίσθηση και καλεσμένους τρεις ακαδημαικούς με κύρος, μεταξύ των οποίων και ο δικός μας, ο πολυαγαπημένος κ. Αντωνίου.

Ο Ιωάννης Αντωνίου είναι μαθηματικός, με ερευνητικά ενδιαφέροντα γύρω από την μαθηματική θεωρία του χάους, και πολλές διακρίσεις για την συμβολή του στην επιστήμη. Είναι λοιπόν ένας λαμπρός μαθηματικός και καθηγητής, ίσως ένας απο τους μεγαλύτερους που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.

Ο κ. Αντωνίου τυχαίνει παράλληλα να είναι και ο μέχρι πριν δύο βδομάδες πρόεδρος του τμήματος μαθηματικών του ΑΠΘ. Ως τέτοιο τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε αφού μας προσφερε απίστευτες στιγμές γέλιου. Θα μου μείνουν για πάντα αξέχαστες οι εξείς εικόνες του προέδρου απ' την πρώτη επαφή μαζί του:

1. Πριν καν εισαχθώ στο τμήμα είπα να ρίξω μια ματιά στο site της σχολής, στα μαθήματα και τους καθηγητές, και πεφτω πάνω στην πιο σουρεαλ φωτογραφία όλων των εποχών. Ήταν η φωτογραφία του Προέδρου που φαίνεται δίπλα, τραβηγμένη μάλλον στα μπουζούκια και σε στιγμή τρελου κεφιού.

2. Ο Αντωνίου ομολογουμένως έπεσε σε δύσκολο καιρό για προέδρους. Του έτυχε η υποχρέωση προς τον υπουργό Στυλιανίδη (στενό του φίλο...) να περάσει με τον πιο αθόρυβο τρόπο και άρα με το μικρότερο δυνατό πολιτικό κόστος πτυχές του νέου νόμου πλαίσιο στη σχολή. Η πρώτη προσπάθεια έγινε την Δευτέρα 17/3/08 σε μιά επισοδιακή συνέλευση τμήματος με θέμα την σύσταση επιτροπής αξιολόγησης του τμήματος, μιά συνέλευση που όπως έδειξε η ιστορία θα στιγμάτιζε την μετέπειτα πορεία του. Η συνέλευση κυλούσε κανονικά με την εισήγηση και τις τοποθετήσεις τον καθηγητών μέχρι που οι 80 περίπου φοιτητές που είμασταν εκεί ζητήσαμε να γίνουν δεκτές οι αποφάσεις της συνέλευσης του Συλλόγου φοιτητών που καταδίκασε το νόμο για την αξιολόγηση. Αυτό δεν έγινε δεκτό οπότε απαιτήσαμε από τον Πρόεδρο να στείλει στο υπουργείο υπογεγραμένη την καταδίκη και άρνηση του τμήματος να εφαρμόσει την συγκεκριμένη διάταξη, με όπλο τον επ' αοριστο εγκλισμό τον καθηγητών μας στην αίθουσα συνεδριάσεων. Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν μοναδικές. Ο Πρόεδρος ξεδίπλωσε όλο το συνδικαλιστικό του ταλέντο και τις επόμενες ώρες με την συμβολή του κ. Μάνθου προσπαθούσε να μας πείσει για την αντιδημοκρατικότητα των πράξεων μας, με την πλειοψηφία των μελών ΔΕΠ να μας βρίζει και να μας σπρώχνει (Βαρδουλάκης,Μωησυάδης...) με πρόσχημα την συχνοουρία και ταυτόχρονα να βρίζει τον Πρόεδρο για την δημοκρατική ανοχή του... Τελικά ο εγκλισμός εληξε με τον Αντωνίου να υπογράφει την δήλωση (την οποία τσαλάκωσε κι έχωσε βιαστικά στην τσέπη του), και το φοιτητικό κίνημα να πετυχένει άλλη μια νίκη με το μπλοκάρισμα της αξιολόγησης. Το σημαντικότερο όλων όμως είναι πως την επόμενη μέρα ο Πρόεδρος έψαξε σε όλη τη ΣΘΕ να μας βρει και έντρομος ρωτούσε αν θα συνεχίσουμε να τον ενοχλούμε στο έργο του...

3. Το υπόλοιπο ακαδημαικό έτος κυλάει κανονικά με μόνη εξαίρεση την με έντονο τρόπο διαμαρτηρία του Προέδρου για τραμπουκισμούς απο φοιτητές στην επίμαχη σύγκλητο στις 27/5/08 (ναι την γνωστή που κοντέψαμε να σκοτώσουμε τον μάνθο...). Οι τραμπουκισμοί αυτοί προφανώς έγιναν μόνο στο μυαλό του κυρίου Προέδρου αλλά ΟΚ...

4. Αρχή του νέου ακαδημαικού έτους 2008/2009 πρώτο μεγάλο θέμε που σκάει στη σχολή είναι ο νέος τρόπος διανομής συγγραμμάτων και τα προβλήματα που δημιουργεί. Η σχολή βρίσκεται σε μια κίνηση...το κτήριο γεμίζει με το σύνθημα "ΔΩΣΤΕ ΜΑΣ ΟΛΑ ΤΑ ΒΙΒΛΙΑ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ" στις συνελέυσης τμήματος που ακολουθούν είμαστε πάντα εκεί για να τους χαλάμε τα σχέδια και να γέλαμε με τα διάφορα σκηνικά... Ο μωυσιάδης(νυν πρόεδρος) με απείλει λέγοντας τα εξής "είσαι ενας αχρείος μαλάκας που δεν σε ξέρει ούτε η μάνα σου και άν θέλεις βιβλία να πάμε εξω να πέξουμε μπουνιές"(μεταξύ μας, αλλά τον έχω...)... Σε όλη την διάρκεια της συνέλευσης ο Πρόεδρος είναι γυρισμένος πλάτη στην συνέλευση και κάθε τόσο μας λέει πως θα αποχωρίσει απο την προεδρία...

5. Για το θέμα τον συγγραμμάτων και πάλι, γίνεται αρκετά βεβιασμένα μια κίνηση να απαιτήσουμε τη διεξαγωγη ανοιχτής γ.σ. τμήματος. Για τον λόγο αυτό καλούμε σε μαζική παράσταση διαμαρτηρίας στο γραφείο του Προέδρου χωρίς να είναι σίγουρο οτι θα είναι και τόσο μαζική... Παρ' όλα αυτα η είδηση φτάνει στα αυτιά του Προέδρου ο οποίος έντρομος για άλλη μια φορά μας αναζητα σε ολόκληρη την ΣΘΕ για να μας παρακαλέσει να χαμηλωσουμε τους τόνους και να μας ανακοινωσει οτι θα γίνει σε μια βδομάδα η συνέλευση που ζητούσαμε... Ταυτόχρονα πέταξε και την άλλη θεική ατάκα: "τι ακριβώς θέλετε; Να φύγω και να πάρετε την θέση μου; πείτε το και το κάνω...".

6. Μετά τα χριστούγεννα και όλοι οι καθηγητές μας βρίσκονται σε πένθος για τις ζημίες που έχει υποστεί το τμήμα μας απο την εξέγερση του Δεκέμβρη (όλοι εκτός από την κυρία Κολτσάκη που αντικατέστησε την παλιά της καρέκλα με καινούρια αξίας 270€...). Στην πρώτη Γενική Συνέλευση μετα τα Χριστούγεννα οι καθηγητές θέλουν να πάρουν καταδικαστική απόφαση για τους βανδαλισμούς, εμείς παρεμβαίνουμε και μέσα σε έντονο κλίμα ζητάμε αυτό να γίνει μόνο εφόσων να καταγγελθούν η αστυνομική βία τόσο κατα την εξεγερση της νεολαίας όσο και σ' αυτή των αγροτών, καθώς επίσης και η εγκληματική γενοκτονία στη γάζα... Τότε οι πλέον δημοκράτες εκ των καθηγητών μας (Βαρδουλάκης, Μωυσιάδης..) ζητούν απο τον Πρόεδρο να μας πετάξει έξω από την αίθουσα, εμείς δεν φεύγουμε και η διαδικασία λείγει εκεί με τον Πρόεδρο να εκστομίζει το απίστευτο "Εδω μέσα μιλάω εγώ...ΜΗ ΜΙΛΑΤΕ ΣΑΣ ΛΕΩ...Εδώ μέσα μιλάω εγώ...Αυτή η συνέλευση δεν γίνεται να συνεχιστεί...ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ", εννοείτε πως σε όλο αυτό το διάστημα δεν είχε μιλήσει κανείς...

7. Στην επόμενη συνέλευση ο κ.Βαρδουλάκης δι αντιπροσώπου καταθέτει πρόταση μομφής προς τον Πρόεδρο τόσο για τα γεγονότα της προηγούμενης γ.σ. όσο και για την επισοδιακή συνέλευση του περασμένου Μάρτη. Ο Πρόεδρος σαφώς πληγωμένος απο το πισόπλατο αυτό μαχαίρωμα του συναδέρφου του, και ξεδιπλώνοντας όλο το υποκριτικό του ταλέντο ζητά απ τους καθηγητές να ψηφίσουν αν θέλουν να συνεχίσει να προεδρεύει... Πανυγηρικά ο Πρόεδρος παραμένει Πρόεδρος και ζησανε αυτοί καλά...

8. Τελευταίο θέμα που άνοιξε αυτή την χρονιά ήταν η ίδρυση νέου τμήματος εφαρμοσμένων μαθηματικών στη Βέροια. Η πρώτη συνέλευση που γίνεται για να συζητηθεί το θέμα είναι και η εντονότερη καθώς εκ των υστέρων μάθαμε πως η ίδρυση είχε ήδη αποφασιστεί παρολο που οι συντριπτική πλειοψηφία καθηγητών/φοιτητών διαφωνούσε. Το νέο τμήμα αποτελεί προσωπικό στοίχιμα του Προέδρου που όπως φαίνεται το κερδίζει (και κερδίζει πολλά...). Από την πρώτη στιγμή εκφράσαμε την αντίθεση μας στην δημιουργία ενός ακόμη εργοστασίου παραγωγής ανέργων πτυχιούχων και προσπαθήσαμε να την μπλοκάρουμε...δεν τα καταφέραμε όμως γιατί μας αποστόμωσαν τα επιχειρήματα μερίδας καθηγητών..."πως γίνεται να μην ξέρεις την νόρμα ταδε που εδώ δεν διδάσκεται και να μου μιλάς για ανεργία" η απάντηση στην τοποθέτηση μας πως όσα επιστημονικά κενα κι αν καλύπτει το νέο τμημα δεν θα μπορούν οι απόφοιτοι να βρούν δουλειά..."δεν ξερείς εσύ, δεν θα γίνεις πότε μαθηματικός με τέτοια φάτσα, με τέτοια μούσια. Τα μούσια σου με προσβάλουνε αλήτη" ήταν το παραλήρημα καθηγητή που μάλλον δεν έχει δει την φάτσα του Riemann... και η συνέχεια "αν είμασταν στο εξωτερικό θα σε έβγαζαν έξω σηκωτό οι security" και απευθυνόμενος στον Στελάρα, αρχι(δι)ΟΝΝΕΔίτη της σχολής, "εσένα τι σε έχουμε εδώ γιατί δεν τους δίωχνεις όλους αυτούς...", τον Στελάρα να κοιτάει σαν χαζός και τον Πρόεδρο να ζητάει συγγνώμη εκ μέρους όλης της καθηγητικής κοινότητας του πλανήτη...

9. Η αγαπημένη μου όμως στιγμή είναι όταν ο Πρόεδρος συνηδητοποιεί την θέση μας ενάντια στα όργανα συνδιοίκησης αφού εδώ και τόσο καιρό του λέμε πως δεν αναγνωρίζουμε την συνέλευση 20 καθήγητών ώς όργανο για να απόφασίζει για τους φοιτητές. Τότε ο Παμμέγιστος όλων των προέδρων με ύφος πεντάχρονου που του λένε πως δεν υπάρχει Αη Βασίλης λεεί τα εξής: " Τι; δεν αναγνωρίζεται την συνέλευση τμήματος, δηλαδή ούτε και τον Πρόεδρο; Τι; δεν με αποδέχεστε ως Πρόεδρό σας; Δεν είμαι ο Πρόεδρος όλων των φοιτητών; Δεν μπορώ να το πιστέψω..." και αποχωρεί λυπημένος...

10. Η τελευταία πράξη για τον Πρόεδρο μας είναι η προεδρικές εκλογές όπου εμφανώς κουρασμένος παραδίδει την σκυτάλη μέσω μιας άκρως δημοκρατικής διαδικασίας στον μεγάλο δημοκράτη καθηγητή κ. Μωυσιάδη. Μετά το πέρας της τελετής παράδοσης-παραλαβής της ηγεμονίας στο τμήμα όλα αρχίζουν να αποκαλύπτονται... Ο Πρόεδρος ένδοξα αποχωρεί έχοντας καταφέρει με χαλαρούς ρυθμους να περάσει τις διατάξεις για πολλαπλά συγγράμματα και καθολική ψηφοφορία και την θέση του παίρνει ο "Σκληρός" για να μας αποτελειώσει. Ο μεγάλος όμως Πρόεδρος δεν θα μείνει χωρίς ηγετική θέση αφού σύντομα ανοίγει τις πόρτες του το νέο μαγαζί στη βέροια και ο Πρόεδρος όπως μας αποκάλυψε θέλει να εξασφαλίσει ένα κομπόδεμα για τα βαθιά γεράματα απο την εκεί θητία του.

ΠΡΟΕΔΡΕ ΘΑ ΜΑΣ ΛΕΙΨΕΙ ΤΟ ΑΞΕΠΕΡΑΣΤΟ ΣΤΥΛ ΣΟΥ... ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΥΛ ΤΟΥ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥ ΝΤΑΒΑΤΖΗ... ΝΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΑΣΟΚΙΚΟ ΣΤΥΛ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΟΙΤΗΤΕΣ ΚΑΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ....

kill the summer...

Πριν καλά-καλά προλάβει να μπει το γαμωκαλόκαιρο και ήδη το έχω βαρεθεί...
Δεν ξέρω, είναι η ζέστη που μου την σπάει; Μπορεί...
Μήπως είναι η ησυχία στο κέντρο της θεσσαλονίκης; Μπορεί...
Μήπως είναι η αλλαγή του καθημερινού προγραμματος που με αποσυντονίζει; Μπορεί...

Θα μου πείτε πως είμαι υπερβολικός...ΟΚ υπομονή να σας εξηγήσω...

Μόλις τέλειωσε η εξεταστική του ιούνη με μεγάλη αποτυχία προφανώς (με ποιο απλά λόγια, τέλος ο χαβαλές στο φουαγιέ της σχολής, τέλος τα party στα γρασιδια του αστεροσκοπείου, τέλος οι απείρου κάλους συνελεύσεις...) και άρχισαν οι πολυπόθητες διακοπές του καλοκαιριού (ή αλλιώς, μένω στην σαλόνικα λόγο έλλειψης χρημάτων, συνεχίζω τα ιδιαίτερα με το σπαστικότερο των τριών μαθητών μου, όλη η παρέα στην θεσσαλονίκη διασκορπίζεται ενώ ταυτόχρονα ενώνεται μετα απο ένα χρόνο η παρέα στην αλεξ/πόλη χωρίς εμένα προφανώς...).

Συνεχίζετε να πιστεύτε πως είμαι υπερβολικός, ε;

Εντάξει όντως ίσως να είναι υπερβολική η απέχθεια μου στην ζέστη και ακόμη υπερβολικότερη η απέχθειά μου για την θάλασσα και την παραλία αλλά τί να κάνουμε υπάρχει...υπάρχεί και μου αρέσει που υπάρχει και δεν ψηνομαι να την αλλάξω για να μου φανεί πιο υποφερτό το καλοκαίρι... προτιμώ να γκρινιάζω και να περιμένω το φθινόπορο και την επιστροφή σε πραγματικούς ρυθμούς ζωής...

Ρυθμοί ζωής, το τελευταίο επιχείρημα, ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ...

Για τους περισσότερους αυτό είναι το σημαντικότερο, ασχετα τις προτιμήσεις τους σε θαλασσες, κάμπους ή βουνά. Ε, λοιπόν εμένα ούτε αυτό με καλύπτει...δέν ξέρω για εσάς αλλά εμένα με γεμίζει η καθημερινότητα μου και δεν θέλω να την αποφύγω (προφανώς δεν ανηκω στην κατηγορία των εργαζόμενων 8ωρα και 10ωρα που γι αυτούς η μία βδομάδα ξεκούρασης είναι η ζωή, ούτε και στους μαθητές που ζουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στο σχολείο και το φροντιστήριο).

ΤΕΛΟΣ
καλό καλοκαίρι και προσοχή σε βράχια, τσούχτρες κι αχινούς...

ΜΙΑ ΝΕΑ ΑΡΧΗ...

Μετά από χρόνια απουσίας αποφάσισα να επιστρέψω και πάλι στα γνώριμα μονοπάτια της blogo-σφαιρας.

Πριν απο περίπου δυόμιση χρόνια και μετά από μεγάλες εσωτερικές ζημώσεις, που με οδήγησαν να απορρίψω τον ψηφιακό κόσμο και να αφοσιωθω στην real life, τα δυο μου blog (left-vision & συναισθητική παρέκκλιση) έχασαν την επαφή τους με την υπόλοιπη blogo-σφαιρα.
Τώρα πλέον, έχοντας αποκτήσει σαφώς στερεότερους δεσμούς με την πραγματικότητα θέλω να ανοίξω και πάλι τους διαύλους επικοινωνίας μου με τον παράλληλο κόσμο των blog. Για τον λόγο αυτό ξαναστήθηκε και πάλι το left vision, με σκοπό να καλυψει το κομμάτι της πολιτικής, και τώρα γεννιέται ο κόσμος μου "trelord cosmos" με σκοπό να καλυψει ενα ευρύ φάσμα ενδιαφέροντος, απο την υπερρεαλιστική τέχνη(συναισθητική παρέκκλιση) και τα μαθηματικά, μέχρι τον σχολιασμό της καθημερινότητας και την ιστορία.


καλή αρχή λοιπόν στον κόσμο μου...