kill the summer...

Πριν καλά-καλά προλάβει να μπει το γαμωκαλόκαιρο και ήδη το έχω βαρεθεί...
Δεν ξέρω, είναι η ζέστη που μου την σπάει; Μπορεί...
Μήπως είναι η ησυχία στο κέντρο της θεσσαλονίκης; Μπορεί...
Μήπως είναι η αλλαγή του καθημερινού προγραμματος που με αποσυντονίζει; Μπορεί...

Θα μου πείτε πως είμαι υπερβολικός...ΟΚ υπομονή να σας εξηγήσω...

Μόλις τέλειωσε η εξεταστική του ιούνη με μεγάλη αποτυχία προφανώς (με ποιο απλά λόγια, τέλος ο χαβαλές στο φουαγιέ της σχολής, τέλος τα party στα γρασιδια του αστεροσκοπείου, τέλος οι απείρου κάλους συνελεύσεις...) και άρχισαν οι πολυπόθητες διακοπές του καλοκαιριού (ή αλλιώς, μένω στην σαλόνικα λόγο έλλειψης χρημάτων, συνεχίζω τα ιδιαίτερα με το σπαστικότερο των τριών μαθητών μου, όλη η παρέα στην θεσσαλονίκη διασκορπίζεται ενώ ταυτόχρονα ενώνεται μετα απο ένα χρόνο η παρέα στην αλεξ/πόλη χωρίς εμένα προφανώς...).

Συνεχίζετε να πιστεύτε πως είμαι υπερβολικός, ε;

Εντάξει όντως ίσως να είναι υπερβολική η απέχθεια μου στην ζέστη και ακόμη υπερβολικότερη η απέχθειά μου για την θάλασσα και την παραλία αλλά τί να κάνουμε υπάρχει...υπάρχεί και μου αρέσει που υπάρχει και δεν ψηνομαι να την αλλάξω για να μου φανεί πιο υποφερτό το καλοκαίρι... προτιμώ να γκρινιάζω και να περιμένω το φθινόπορο και την επιστροφή σε πραγματικούς ρυθμούς ζωής...

Ρυθμοί ζωής, το τελευταίο επιχείρημα, ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ...

Για τους περισσότερους αυτό είναι το σημαντικότερο, ασχετα τις προτιμήσεις τους σε θαλασσες, κάμπους ή βουνά. Ε, λοιπόν εμένα ούτε αυτό με καλύπτει...δέν ξέρω για εσάς αλλά εμένα με γεμίζει η καθημερινότητα μου και δεν θέλω να την αποφύγω (προφανώς δεν ανηκω στην κατηγορία των εργαζόμενων 8ωρα και 10ωρα που γι αυτούς η μία βδομάδα ξεκούρασης είναι η ζωή, ούτε και στους μαθητές που ζουν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στο σχολείο και το φροντιστήριο).

ΤΕΛΟΣ
καλό καλοκαίρι και προσοχή σε βράχια, τσούχτρες κι αχινούς...